بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - زومیت / یک برنامه‌ی منظم شامل خواب کافی، ناشتایی و ورزش، باعث شد سن زیستی یک استاد دانشگاه سنگاپوری ۱۵ سال کاهش یابد.
پروفسور دین هو از دانشگاه ملی سنگاپور، تصمیم گرفت خودش را به عنوان موش آزمایشگاهی برای تست برنامه‌ی سلامتی جدیدی که برای افزایش انعطاف‌پذیری زیستی طراحی شده بود، مورد استفاده قرار دهد. تحقیقاتی که فقط روی یک نفر انجام می‌شوند، معمولا چندان معتبر نیستند. اما اگر همان یک نفر، نتیجه‌اش جوان‌تر شدن کامل بدنش باشد، قضیه فرق می‌کند. این دقیقاً همان چیزی بود که برای پروفسور هو اتفاق افتاد.
پروفسور هو به مدت ۹ ماه، یک سری تغییرات در سبک زندگی خود اعمال کرد که شامل موارد زیر بود:
خواب منظم: هر شب ساعت ۹:۱۵ به رختخواب می‌رفت و ساعت ۶ صبح بیدار می‌شد.
ناشتایی متناوب: روزانه ۲۰ ساعت ناشتا بود و فقط بین ساعت ۱۱ صبح تا ۳ بعدازظهر غذا می‌خورد.
رژیم غذایی مدیترانه‌ای: در وعده‌های غذایی، از سبزیجات برگ‌دار، روغن زیتون، دانه‌ها و پروتئین کم‌چرب استفاده می‌کرد.
مکمل‌های غذایی: هر روز یک نوشیدنی حاوی زغال‌اخته، کلم قرمز، بروکلی و زنجبیل می‌نوشید و یک دسر از دانه‌های چیا، کاکائو و شیرین‌کننده‌ی طبیعی مانک‌فروت مصرف می‌کرد.
ورزش روزانه: هر روز ۹۰ دقیقه ورزش می‌کرد که شامل تمرینات قدرتی و تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بود.
دین هو در طول مطالعه، جنبه‌های مختلف سلامت زیستی خود را اندازه‌گیری می‌کرد تا داده‌های لحظه‌ای درباره‌ی نوسانات فیزیولوژی (وضعیت عملکرد بدن) خود در طول زمان به دست آورد. هو در‌این‌باره توضیح داد: «هدف ما این بود که بفهمیم بین دو معاینه‌ی سالانه، چه اتفاقی برای بدن می‌افتد. ما به جای اعداد ثابت، به دنبال تغییرات لحظه‌ای و عملکرد واقعی بدن بودیم. افراد با هم فرق دارند، اما هر فردی نیز در طول زمان تغییر می‌کند.»
به نوشته‌ی آی‌اف‌ال‌ساینس، هنگامی که ۹ ماه به پایان رسید، سن زیستی هو که ۴۷ سال داشت، براساس ابزاری مبتنی بر هوش مصنوعی که مجموعه‌ای از نشانگرهای زیستی را تجزیه و تحلیل می‌کرد، به ۳۱٫۸ سال کاهش یافته بود. یعنی او توانسته بود بدن خود را بیش از ۱۵ سال جوان‌تر کند.
علاوه‌براین، او نشانه‌هایی از بهبود سلامت قلب و عروق نشان داد:
ضربان قلب در حالت استراحت از ۶۵ به ۴۶ ضربه در دقیقه کاهش یافت که نشان‌دهنده‌ی تناسب اندام بیشتر است.
سرعت تغییر سوخت‌وساز (زمانی که طول می‌کشد تا بدن از سوزاندن قند به سوزاندن چربی تغییر کند) که شاخص کلیدی برای سلامت کلی است، از بیش از ۲۴ ساعت به ۱۶٫۵ ساعت کاهش یافت.
کیفیت خواب او نیز به طور قابل‌توجهی بهبود یافت و زمان کلی خواب شبانه از حدود ۵ ساعت به تقریباً ۸ ساعت افزایش یافت.
با وجود نتایج شگفت‌انگیز، خود هو نیز به این نکته اشاره کرد که ادامه‌ی این برنامه در درازمدت چندان آسان نیست. دلیل اصلی، ماهیت غیراجتماعی این برنامه است. او در این باره گفت: «چندین بار پیش آمد که در مهمانی‌ها یا دورهمی‌های شبانه شرکت کردم، اما حتی یک لقمه هم نخوردم و طبیعی بود که همه با من شوخی می‌کردند. من هم می‌دانم که این روش برای همه‌ی موقعیت‌های اجتماعی در آینده ممکن نیست و نمی‌توانم همیشه این کار را تکرار کنم.»
او همچنین می‌نویسد نتایج این مطالعه باید با احتیاط تفسیر شوند، زیرا او تنها شرکت‌کننده بود و نتایج او با یک گروه کنترل (که درمان را دریافت نکرده‌اند) مقایسه نشد. با وجود این محدودیت، هو می‌گوید یافته‌های او می‌توانند به «بازتعریف درک ما از پیری سالم» کمک کنند.
پژوهش در ژورنال PLOS One منتشر شده است.